göçmüş kediler bahçesi

biliyorum, artık beni göremezsin bıçağın kabzası da bileyli. yine de utanmayı unutarak güneşin doğuşundan batışına kadar göçmüş kediler bahçesi'nde kedileri sevmek isterim.

kızışmış vaşaklar gibi gergin kaslarımız ve buyurgan kalplerimiz terli ellerimizde kurulmuş saatler şafağa doğru haylaz ve atılgan bekleriz.

korkulacak hiçbir şey kalmadı oysa. beni sevmen için tüm nedenleri ortadan kaldırdım. vazgeçtim görmekten bir fiş sırasını bekler gibi alelade ve topukların yere değmeden bir hayatı içine alıp kendinle çoğaltmanı, tenine serpiştirdiğin onca takımyıldızını.

bir selam bile bekleyemem sen kedilere odaklan. hiç kimse bir yere gitmedi bak! güneşimiz aynı havamız aynı ne cüret ki günlerin isimleri de aynı.

çünkü göçmüş kediler bahçesi’nde bizden önce ve sonra sabah vardiyasına giden adamlar vardı. taze ekmek kokuları terimizle yıkayıp astığımız çarşaflar. yanına yattığımda çıplak ayaklarının hizasında sokak lambası sonra sabah ezanı mevsimlere göre sıralarını değiş.