kolpo.
şiir

sivri çatlaklar

mahmut kıran

iyileşmek isteğiyle bitmeyecek olana beni tut beni bırakma diye yarı yolda kendime güvendim yüzeylerden akacak sıvıların akıntısıyla devinim diye yaşam ve küçük ölüm isteğine boyun eğmiyorum! derine her çarptığımda gücümü geri toplayacak o kuvveti canlandırmak niyetiyle kokusuyla dokunuşuyla sonra kayganlığıyla vücudun heyecanı, kıvrımlarında oluşan şeffaf hayatcıklar

duygularım sublardan yıkılır kalbin bezgin cevaplarla kırılır dirayetini kaptırmış çene çekilirsin hilal gibi, egzoz gazında yapayalnız bir bebek kedi dudaklarında kendini bırakmış yaprağın titrekliği yanaklarında karşı koyamadığım pürüzsüz yumuşaklık

bil ki ben seni tamamlayamam sivri çatlaklarından sızan insanlığına parmak salladım seni tam sevemedim aşkım bekledim aşkım, akan gözyaşlarında kelebek yolcuğu fani göze kandığını belli etmez acıyı gören kalbin gözü acıyı kaydeden bu görünmez ister

dualarımı aksatıyorum annem yardım dilenmiyorum dimdik çok rahatım en görünmediğimde gücenmeyiversin alemlerin rabbi de su içiyorum adalet mahallesi camiinde şehveti tadıyorum canlandır beni illellezine ca’m önü bileti al taşlının yolları kabelidir, alllah manevi star önlüldarham abal

tak tatak tak dışk dışk dışk dışk ecirna minen-nar bi avfike ya rahman subhaneke ya tevvab tealeyte ya vahhab sublar dört vuruş chargelıyor sanki bilinç kapanması

hayatına intihar aşkçısı gibi dalan bu insan ilk akşam bana özel fotoğraf attı kıran ve kırılan pazar allemand pazar dü levan