kolpo.
şiir

kendimin iç ve dışbükey sınırları

onur duman

sokak her nefes alıp verdiğinde kaldırımlar et olur kabarıp söner kulağında trenlerin boğuk uğultusu hoşgörü bağıl tüm sabitler uyuşturucu kriptolar para piyasaları kafanı kaldırıma geçirdiklerinde ağzına gelen adrenalinin metalik tadı

oysa çamurum aynı sizinki gibi kanlı ve yapışkan hayal kırıklıklarından yapılma sıradan bir hayatı mahvetme kaşıntısıyla ama hücrelerim tam teşekküllü f tipi bitkilerinki gibi

yazık hislerim bazen kucağıma sığmaz yerlere dökülür ya ziyan olur ya da bir yoksunluk anında yalanmak için öylece beklerler

ama geriye toplamaya çalışmanın saçmalığından gelen o cüret sonuna kadar yaşanmalı